همچون رزمندگان فقط پلاکی از خود برایم به یادگار گذاشته

                                                و تمامی خاطراتش را !

 پلاکش را که می بینم یاد روزهای ستیز با دلم می افتم

 آه که اکنون هم می ستیزم با دلم فقط پلاکی از او داشته باشم

                                             و نه خاطراتش را !

 پلاک را در گو شه ای می گذارم اما خاطراتش را نه

                                           نتوانم گذاشت

 پلاک در دست و یادش در سر من به جنگ درون می روم .

 اما حسین پناهی را یاد می کنم :

 هیچ وقت نقاش خوبی نخواهم شد !

 امشب دلی کشیدم

 شبیه نیمه سیبی ِ

 که به خاطر لرزش دستانم

 در زیر آواری از رنگها

 ناپدید ماند . . .

                                                                           بدرود.